عیدانه

گر سزاوار بهشتم روی جانانم بس است

ور به دوزخ میبرندم هجر یارانم بس است

گر به قهر از خود براند یا به لطفش خواندم

هر چه آید از حضور دوست، خود آنم بس است

نیم جانی مانده از جور و جفای آن صنم

یک خدنگ دیگر از آن خیل مژگانم بس است

باغ ها از گل تهی گردیده ای دل غم مخور

غنچه ی نیلوفر از باغ و گلستانم بس است

تحفه ها بخشند یاران یک دیگر را روز عید

یک سلام گرم زان سرخیل خوبانم بس است

با ادا و دلبری گفتا که این عیدی نشد

گفتمش یک بوسه از آن لعل خندانم بس است