شاه و گدا

چه دشوار است از کوی وفای یار دل کندن

هزاران بار خوش باشد مرا زین زنده گی مردن

عزیزان! هیچ عاشق را چو من بیچاره نتوان گفت

که جانم میرود . حیران من از دنبال او دیدن

زبعد یار مشتاق اجل چون جان شرینم

که مفهومی ندارد بعد ازین از مرگ ترسیدن

تو چون گل غرق لطف و عشوه و طنازی و نازی

من وبلبل به داغ نامرادی زار نالیدن

توسلطانی و من بر درگه ات چون سایل حیران

نه زیبد بر گدایان شاه را بر خویش بالیدن

مپرس ای زاهد ناپخته از حال دل فاضل

تویی نامحرم این راز و لب مکشا به پرسیدن