آب بقا

دلبر نازنین من ترک جفا نمی کند

وعده همی دهد ولی حیف وفا نمی کند

کُشته ناز خویش را زنده کند به بوسه یی

آن چه که لعل او کند آب بقا نمی کند

کشور حسن را بود شاه و گدای او منم

یک نظری ز مرحمت سوی گدا نمی کند

بسمل ناز او منم، هر چه خدا خدا کنم

نیم نگاهی سوی من بهر خدا نمی کند

طفلک شوخ را نگر غنچه صفت خجالتیست

گل نشده است بو دهد عشوه بپا نمی کند

دل چو اسیر او شده جای دگر نمی رود

سخت گرفته دامنش هیچ رها نمی کند