آب زنده گانی

چه سازم با چنین یار دل آزاری که من دارم

نگار شوخ و بی رحم و ستمکاری که من دارم

فغان و ناله های من به نیم جو، نمی ارزد

به نزد شوخ و بی پروا خریداری که من دارم

طبیب من، بلای جان رنجورم بود یا رب

بکن رحمی خدایا زین پرستاری که من دارم

متاعم خون دل، آه جگر، اشک بصر هر دم

بیا ای مشتری بین طرفه بازاری که من دارم

میان آتش هجران سپند آسا همی سوزم

شب دوزخ بسی خوش زین شب تاری که من دارم

رگ دل را به تیغ ابروان ببریده آن مهرو

کزان سرچشمه جوشد چشم خونباری که من دارم

رخش گل، زلف سنبل، قد صنوبر، لعل لب عناب

دلش از سنگ خارا سخت تر یاری که من دارم

به زلف چون کمند و خال لب صیدم نمود آخر

چه گویم از دل زار و گرفتاری که من دارم

لب لعلش چو آب زنده گانی، تشنه لب فاضل

چه بی پروا و مغرور است دلداری که من دارم