نسیم خنده

باغ شعرم از نسیم خنده اش گل می کند

نازنین ارچند از مستی تعلُل می کند

خوب می داند که میسوزم شب و روز از غمش

از غرور حُسن، آن شوخک تجاهل می کند

مرغ دل گه می نشیند بر لب برگ گلش

یک زمان دیگری آهنگ کاکل می کند

گاه در پا افگند زنجیر زلف پر شکن

چون عزیز مصر در زندان تکامل می کند

گاه با چشمان مستش راز دل گوید ز دور

گاه عقل و هوش را پابند سنبل می کند

با غرور عشق او ره می برد بر آسمان

لیک هم چون ذره بر پایش تنزل می کند

لحظه ی غافل نباشد، فاضل شوریده حال

در فراقش بیقراری های بلبل می کند