زهر هلاهل

نازنیم! وعده ها دادی، تغافل می کنی

سوز دل دانسته ی اما تجاهُل می کنی

یک نفس چون بلبل شوریده ام آرام نیست

صد جفا ای گل، به حال زار بلبل می کنی

لعل لب های تو آب زنده گی، من تشنه لب

از جفا ای سنگدل با من تعلُل می کنی

وای بر من گر شوی یک لحظه ی دور از نظر

زنده گی را بهر من زهر هلاهل می کنی

فرش سازم چشم و مژگان را بخاک راه تو

گر بدانم بر سر این خارها گل می کنی

راه دارد دل به دل، عمریست با افسونگری

سوز عشقی را تو هم چون من، تحمل می کنی