درد سر

شور عشقی در دل و سودای یاری در سر است

نور امیدی شبستان دلم را اختر است

بر سر شوریده ام با چشم واقع بین نگر

آتش سوزان به زیر توده ی خاکستر است

آه بی تاثیر عاشق را به چشم کم مبین

دود می بینی و لیکن در قفایش اخگر است

چاک های سینه ام را دید دلبر گفت چیست؟

گفتم اش تصویر جور نازهای دلبر است

پای قد سرو جانان خوشتر از باغ بهشت

بستر هجران ز دوزخ هم ملالت اور است

محتسب گفتا به سر دستاری از تقوی به بند

گفتمش گر عقل نبود سر تو را درد سر است

از زبونی، آدمی همپایه ی حیوان شود

نیست انسان آن که از راه تملق نوکر است

از فقیه شهر پرسیدم که ای دانای راز

این همه مذهب چرا در دین یک پیغمبر است ؟

لب به توبه کار صد شیطان به جا می آوریم

زان سبب هر روز ما بدتر ز روز دیگر است

ناصحم گفتا که فاضل دل قوی در عشق دار

دل مخوان! بازیچه ی در دست آن افسونگر است