اما چه سود

جان من، با عشوه خندان آمدی اما چه سود

کلبه ی دل را تو مهمان آمدی اما چه شود

نوشدارو گشته ی اما دگر سهراب نیست

حال گر از بهر درمان آمدی اما چه سود

شیشه ی دل را شکستی با دل چون سنگ خود

بعد بشکستن به پرسان آمدی اما چه سود

در بهار عمر بودم چشم در راه تو من

لیک در فصل زمستان آمدی اما چه سود

در نگاهت الفتی می بینم اما دیر شد

از جفاهایت پیشمان امدی اما چه سود

یوسف عشقم نمی گردد گرفتار هوس

چون زلیخایم به زندان آمدی اما چه سود

دل هوای دوست دارد می رود سوی حبیب

در دم رفتن به پرسان آمدی اما چه سود