غزل بی روح

نالم از دردی که محفل از رُخ جانان تُهیست

در کویر روح من جای نم باران تُهیست

شهر ارواح است شوری بر نمی خیزد ز کس

انجمن از محضر یاران و عیّاران تُهیست

لاله خونین دل برفت از دشت و دامان وطن

جای بلبل در شکوه فصل گل باران تُهیست

مرده گان را بین که لاف زنده گانی می زنند

کیسه ها پُر، سینه ها خالی، دماغ جان تُهیست

امتیاز جنت و دوزخ رفیق است و رقیب

از سقر بدتر همان جائی که از یاران تُهیست

شرح و تفسیر سیاست نیست داروی مرض

تا شکم های سیه روزان ز آب و نان تُهیست

جنس انسان نادر و من دَربدَر دنبال او

کوچه ها مملو ز حیوانند و از انسان تُهیست

بر دل شوریده ی فاضل نَزَد چنگی سخن

جسم بی روح غزل از جوهر عرفان تُهیست