اقامت

به باغ زنده گی هم چون قد سرو تو قامت نیست

چه پنداری که این قامت همان قاف قیامت نیست

من اندر مکتب عشق از الفبایش همان خواندم

که عاشق را بجز تیر بلا، راه سلامت نیست

دلم با تیغ ابرو پاره کن خونش به دور افکن

که در آن خانه غیر تو سزاوار اقامت نیست

ز پا افتاده را با گوشه ی چشمی نوازش کن

گلم، عاشق کشی در مسلک رندان شهامت نیست

اگر پامال نازم می نمایی باز خرسندم

که رنجیدن درین مکتب ره و رسم رفاقت نیست

دل بیچاره را هرکس نماید سرزنش اما

گناه چشم شوخ تُست این مسکین ملامت نیست

نوازش کن به دشنامم اگر لایق نیم خیر است

گدای کوی عشقت را ازین بهتر سخاوت نیست

اگر چون خار ای گل دامنت را سخت بگرفتم

مرنج از من که شرح حال خود گفتن جسارت نیست

زمانه سخت نامردست و ارزش ها همه بر باد

به جز پول و تملق هیچ معیار شرافت نیست

فریب یار مطلب آشنا هرگز مخور فاضل

که در عطر سیاست ذرّه یی بوی صداقت نیست