فصل زمستان

چو رفتی از برم، نالان و گریانم به جان

ز خود بیگانه و محزون و حیرانم به جان تو

چنان آشفته و غرقم به دریای غم هجرت

که من بیگانه را از خود نمی دانم به جان تو

قدم گر رنجه فرمایی الا ای راحت جانم

سر خود در قدم هایت بیفشانم به جان تو

خدا می داند و من دانم و خود نیز میدانی

که بیتو من ز جان خود گریزانم، به جان تو

تویی امید من باغ و بهار و بوستان من

به من بگذر که چون فصل زمستانم، به جان تو

به خوابم یا به بیداری، به مستی یا به هوشیاری

به دور شمع رخسار تو رقصانم به جان تو

به دریا افکند فاضل دل خود هر چه بادا باد

که من پروده امواج طوفانم، به جان تو