رقص پروانه

دلم از شوق دیدار رُخ جانانه می رقصد

چو مجنونی که از شور جنون مستانه می رقصد

چه تاثیر است اندر صورت آن نازنین یا رب

که از عکس رخش می در دل پیمانه می رقصد

عجب شوریست بزم عشق و مینای محبت را

که در آن بی خود از خود عاقل و دیوانه می رقصد

میان سینه دل شور قیامت را به پا کرده

به مانند صدف در حسرت دُر دانه می رقصد

ز بیمی آن که تاری نگسلد از زلف پیچانش

به هر تارش چو تار جان سراپا شانه می رقصد

درون خانه ی دل رهزنی جا کرده، حیرانم

که از یغمای مال خانه، صاحب خانه می رقصد

میان موج گل عاشق عجب شوری به سر دارد

تو پنداری به دور شمع خود پروانه می رقصد

بنازم اقتدار عشق و استغنای سالک را

گدای کوی او با هیبت شاهانه می رقصد

دو زلفش دام و خال هندوی آن نازنین دانه

دل فاضل ز ترس دام و شوق دانه می رقصد