نذرانه

گر شوی جانان من جان در رهت قربان کنم

مقدمت را من به نقد شعر گلباران کنم

مهربانی ها و شوخی ها و آزار تو را

در ترازوی تخیل افکنم میزان کنم

مصرع رنگین بیفشانم به پایت از دو چشم

دامنت را از قصاید رشک صد بستان کنم

سوسن و نسرین و نرگس را دوبیتی ساختم

تا یکایک زینت گیسوی مشک افشان کنم

با دوچشم و ابروانت کار من مشکل فتاد

با رباعی چاره ی این خنجر و پیکان کنم

گل بچینم از لبانت بعد برگیرم قلم

یک غزل نذرانه آن لشکر مژگان کنم

سوز و ساز خویش را با قهر و نازت ای صنم

مثنوی سازم برایت دفتر و دیوان کنم

با چنین سامان که بر چیدم به خلوت گاه راز

جرأتی یابم حضورت عشق را عنوان کنم