رگ دل

سر من فدای صیدی که به خون تپیده باشد

ز وفا خدنک نازی به جگر خریده باشد

دل من به بی قراری به اسیر زار ماند

به گمان که گیسوانش سر نخ تنیده باشد

نه اشارتی، نه نازی، نه کنایت و نیازی

نشود که مرغ دولت ز سرم پریده باشد

ز هزار تیر پیکان چو به پا خلد ننالم

چه کنم ز تیر مژگان که به دل خلیده باشد

ز دو چشم خون بریزم شب و روز در فراقش

نکند که تیغ ابرو رگ دل بریده باشد

نه صدای تیشه آید نه شکایتی ز فرهاد

ز نوای عشق شرین ز چه آرمیده باشد

ز شرار و جذبه ی عشق به هراسم ای ستمگر

نشود که همچو یوسف یخنم دریده باشد

دل لاله پر ز خون است و قبای سرخ در بر

مگر اشک چشم "فاضل" ز هوا چکیده باشد