رد تجاوز

دستم بگیر کز غم دوران خمیده ام

نازم بکش که جور لیمان کشیده ام

با عشوه یی ملالت خاطر ز من بگیر

نیمی نگه، که تلخیی زندان چشیده ام

مشکن دلم به قهر که بی عشوه های تو

به بسترِ ز آتش هجر آرمیده ام

عیبم مکن ز دوریی درگاه خویشتن

با پای جان به صحبت جانان رسیده ام

در تنگنای حسرت زندان به صد تعب

انگشت غم ز فرقت یاران گزیده ام

از یارو از دیار شدم دور وا اسف

جز خار غم ز گلشن گیتی نه چیده ام

بر من گمان ذلت و خواری مبر رقیب

آن دشنه ام که کام رذیلان دریده ام

مرغ قفس نیم که بنالم ز بنده گی

با بال عشق و همت انسان پریده ام

آزاده ام مرام و طریقم مشخص است

از ارتجاع و مردم بی دین بریده ام

تا زنده ام به موج حوادث ستیزه گر

آن صخره ام که مشرب طوفان گزیده ام

زنجیر اگر به پاست بر آن بوسه می زنم

کاین حلقه را به رد تجاوز خریده ام