آشیانه ی عنقا

شهامت را بهین نام و نشانم

به همت چون غرور کهکشانم

ز بند بنده گی آزاد گشتم

به جز یاهو دگر چیزی ندانم

منم آزاد سرو باغ ایمان

که بیمی نیست از باد خزانم

چو گویم بی تفاوت حرف حق را

خلد خنجر به قلب دشمنانم

منه ای مدعی این دام بر من

که عنقایم بلند است آشیانم

ز غوغای شغالان کی هراسم

خسان داند که من شیر ژیانم

وجودم خاینان را خار در چشم

شکافد قلب بیدینان زبانم

نیم مغشوش و باکم از محک نیست

زرِ ناب از برای امتحانم

خموشی نیست اندر مذهب من

کی هستم من؟ سرود جاودانم!