نسیم صبح

منال ای بلبل بیدل که از ره نوبهار آید

گل آید، بلبل آید، آّب خوش در جویبار آید

منال ای قمری دل در قفس زین تیره روزی ها

خرامان چون صنوبر دلبر نسرین عذار آید

کلاغ و کرگس و خفاش و بوم و دد رود زین جا

پرستوهای فصل شادمانی ها قطار آید

سموم تیره شب رخت بر بندد ازین وادی

نسیم صبح آزادی ز بعد شام تار آید

ز شرح داستان یوسف و یعقوب دانستم

به پایان لحظه های جانگذار انتظار آید

امید بیوفایی نیست زان عیسی نفس هرگز

به بالینم اگر ناید یقین اندر مزار آید

به وصلش چون رسیدی جان سپار اندر حضور او

که بی جانان تو را این جان عبث باشد چه کار آید

به تلخی های هجرش صبر ایوبی کند فاضل

یقین داند که آخر جان شرین در کنار آید