جنگ و صلح

شکوه کنم ز دست تو ذره به ذره مو به مو

گریه و ناله سر دهم سبزه به سبزه جو به جو

راه فرار بسته شد عاشق بیقرار را

دل به کمند او یکی، خنجر آبدار دو

در خم و پیچ زلف او شکوه مکن که دهر را

راه و رسوم این بود گاهی فراز و گه فرو

جذبه ی عشق آن صنم می کشدم به طرف خود

بی خودم از پی اش روان شهر به شهر و کو به کو

بی خم ابروان او سجده نمی شود قبول

قبله و کعبه ی منی، ای صنم فرشته خو

غنچه نو شکفته را عادت طفلکانه بین

گاهی به صلح و دوستی، گاه به جنگ و گفت وگو

دوش طبیب درد گفت فاضل درد مند را

بوسه لعل لب کند زخم نهان دل رفو