غنچه ی خندان

الا تو کودک میهن، چه جورها که کشیدی

ز جام ظلم زمانه چه زهر ها که چشیدی

ز تُند باد حوادث به خاک تیره فتادی

به مثل شاخه ی نو رس جوان نگشته خمیدی

ز جنگ لعنتی، ای نوبهار لطف و طراوت

هزار بار شکستی، هزار فاجعه دیدی

به کمپ های مهاجر به جای درس معلّم!

چه حُقه ها که بدیدی، چه طعنه ها که شنیدی

هزار شکر خدا را، شب سیاه سحر شد

کنون چو غنچه ی خندان به صبح گاه رسیدی