عنقای مغرب

دیگر نه شاعرم، نه سرایم به نام کس!

نی چون کبوترم که نشینم به بام کس

آزادم از علایق بی انتهای دهر

چون سرو فارغم ز غم نان و نام کس

عنقای مغربم که ز صیاد بی هراس

گشتم رها ز وحشت و صید و کنام کس

جمعی ز نشه ی می قدرت شدند مست

من مست یار خویشتنم نی ز جام کس

نی برتری بجُستم و نس کمترین شدم

مخدوم هیچ کس نشدم، نی غلام کس

باری فریب خال و خط کس نخورده ام

نی بر امید دانه فتادم به دام کس