اوج شاهین

اشکم که به رخساره چکیدن نتوانم

خاکم که به پای تو رسیدن نتوانم

ما را ز ازل حلقه ای دلدار به گوش است

از خط وفا پای کشیدن نتوانم

پروانه ی پر سوخته ای محفل یارم

در مجلس اغیار چمیدن نتوانم

از زلف سیاه دام بیفکند به پایم

چون رشته ی عشق است تپیدن نتوانم

سرچشمه ی خورشیدی تو ای پادشه ی حسن

من ذره صفت سوی تو دیدن نتوانم

من رهرو آزاده ای افلاک نشینم

بر کوی خسان راه بریدن نتوانم

پویشگر رزمم به ره حق و عدالت

اهریمن بیداد ستودن نتوانم

شاهینم و بر اوج فلک پر بگشایم

چون جغد به ویرانه خزیدن نتوانم

هستی جهان یکسره بخشند برایم

منت ز فرومایه شنیدن نتوانم