آب حیات

نشد روزی که از جام لبانت جرعه یی نوشم

الا ای سنگدل ساقی بیادت مست و مدهوشم

یک امشب را بمان با من چو طفلانم نوازش کن

چو فردا شد غلامم ساز، افگن حلقه در گوشم

لبت آب حیات و تشنه لب من، خود بده انصاف

روا باشد چنین عاشق کشی؟ ای سرو گلپوشم

وصالت زنده گی و هجر تو مرگ است بهر من

گلم بیتو زمستانم، خزانم، سرد و خاموشم

فراموشم مکن هرگز، چو من یاری نخواهی یافت

چو من یاری نمی یابی، مکن هرگز فراموشم

ره و رسم رفاقت پیشه کن ای شوخ عاشق کش

بیفگن عاشقانه خویش را یکدم در آغوشم