کویر جهل

در میان بوستان من دوستان گم کرده ام

عندلیب و سبزه و گل باغبان گم کرده ام

هر طرف گیرم سراغ یار و همرزمان خویش

شیرمردان در میان همرهان گم کرده ام

قتل و وحشت، بربریت هست حاکم بر وطن

حق و انصاف و عدالت همزمان گم کرده ام

در کویر جهل سر گردان و حیران هر طرف

بی هدف در مانده ایم و کاروان گم کرده ام

غیرت و مردی نمی بینم ز یاران حیف حیف

مرد را در حیله های ناکسان گم کرده ام

دشمن هم دیگریم و در پی تخریب هم

مهر و الفت در میان مردمان گم کرده ام

نسیت در مغز جوانان فکر فردای وطن

در تجمل غوطه ور نسل جوان گم کرده ام

نوکری ی غیر گشته خصلت مردان ما

مهر در قلب زنان و خواهران گم کرده ام

می فشارد جسم و جانم ناله ی بیچاره گان

خویش را در ماتم افسرده گان گم کرده ام

سرخ از خون جوانان کوه و دشت این دیار

داغ بر دل لاله را با ارغوان گم کرده ام

رحم و انصاف و مرووت رخت بست از ملک ما

جمله را در خدعه ی بیگانه گان گم کرده ام

رنج ما را جاهلان هر روز صد چندان کنند

یاوران فاضل و روشن روان گم کرده ام