اعجوبه خلقت

گردون ز شوق جامه ی شب را دریده است

گویا نسیم عطر امامت وزیده است

حق بر حبیب خویش چه منت گذاشته

بهرش برادری چو علی بر گزیده است

در کعبه شد پدید و به محراب شد شهید

اعجوبه یی که عالم و آدم ندیده است

یک ضربتش ز طاعت جن و بشر فزون

تیغ دو سر که قلب عدو را دریده است

او مظهر عجایب و مولود کعبه است

گوش زمان حدیثی چنین نا شنیده است

فاضل چو نام خسرو خوبان علی برد

رنگ از رخ منافق و بی دین پریده است