زمانه

در این زمانه کسی غمگسار و همدم نیست

غمم ز داغ فراق ابوالبشر کم نیست

چو نیست هم نفسی، گلستان، بود گلخن

صباح عید مرا کمتر از مُحّرم نیست

علاج زخم دلم را به عشوه یی بنمای

که حاجتی به طبیب و دوا و مرهم نیست

چو دوست در دم مردن رسد به بالینم

هوای جنت و حور و غم جهنم نیست

به تار زنده گی منمای تکیه ای زاهد

به هوش باش که تار است و لیک محکم نیست

بدار عزت اشک شکسته دل ها را

به چشم عقل کم از چشمه سار زمزم نیست

زمانه یاور بدجنس و بدگهر باشد

حقیقتیست چو خورشید، هیچ مبهم نیست

به طعنه زاهد خودبین ز عشق منعم کرد

کسی که عاشق یاری نباشد آدم نیست

برفت سوژه ی شعرم، شکوفه ها خشکید

امید چشمه و باران و ابرو شبنم نیست

مرا ز زنده گی فاضل! همین پسند آمد

که زیر بار منت کس گردنم خم نیست